- مطالب علمی
Virus triggers immune proteins to aid enemy

حذف تصاویر و رنگ‌ها

Interferon-driven deletion of antiviral B cells at the onset of infection may explain persistence of chronic infections

در سه مطالعه ای که به تازگی انجام شده، نشان داده شده پروتئین‌های ضروری سیستم ایمنی بدن که شرایط  تکثیر ویروس ها را سخت می‌کنند، همچنین ممکن است برای تشخیص ویروس‌ها توسط مهاجمان سیستم ایمنی مانع باشند. هنگامی که پروتئین‌های سیستم ایمنی با ویروسهای خاص مواجه می‌شود، می توانند آغازگر مسیرهایی آبشار پیام‌ها از سلول به سلول شود که سلول های ایمنی تولیدکننده آنتی بادی را از بین می برند و با تخلیه سلول های علیه ویروس، ویروس‌ها آسان تر در داخل بدن میزبان باقی می‌مانند.

این یافته‌ها یک معمای دیرینه را شروع به توضیح دادن می‌کند که چگونه برخی عفونتهای ویروسی مزمن می تواند پاسخ آنتی‌بادی سیستم ایمنی بدن را فریب دهد. مطالعات جدید که در مجله  Science Immunology در21 اکتبر2016 چاپ شده بیان می‌کند تقصیر اصلی فریب سیستم ایمنی به گردن مجموعه  پروتئینی اینترفرون تیپ 1 می‌باشد.

به طور معمول، اینترفرون تیپ 1 بدن را از احاطه ویروسی محافظت می‌کند. آنها زمانیکه یک ویروس سلول ها را آلوده می‌کند، کمک به فعال شدن بخش های دیگر سیستم ایمنی می‌کنند و همچنین سلول های میزبان را مجبور به تغییراتی می‌کنند تا  در نتیجه آن ویروس ها نمی تواند به راحتی در این سلول‌ها تکثیر کند.

در مطالعات پیشین بیان شده برای کنترل برخی از ویروس‌ها پاسخ ‌هر دو‌ سلول T و B نیاز است اما درعفونت های پایدار ویروسی تاخیر و یا عدم تولید آنتی‌بادی خنثی‌کننده وجود دارد که احتمالا با ناتوایی سیستم برای کنترل پاتوژن همراه می‌باشد. در سه مطالعه جداگانه، نحوه پاسخ سیستم ایمنی موش ها زمانی که  مقادیر مختلف ویروس کوریومننژیت لنفوسیتی (LCMV) را دریافت کردند، بررسی شد.

در اولین مطالعه با استفاده از مدل ویروسی مقاوم LCMV به بررسی چگونگی سرکوب سیستم ایمنی هومورال توسط ویروس مقاوم پرداختند.از طریق ردیابی سرنوشت سلول‌های B مخصوص ویروس در in vivo مشاهده شد این سلول‌های B به سرعت و به مدت چند روز پس از آلودگی به ویروس حذف شدند و از طریق بلاک کردن مسیرهای سیگنال IFN-I، مرگ این سلول‌ها به طور کامل جلوگیری می‌شود. ایجاد اختلال زودهنگام در سیگنالینگ IFN-I موجب بقا و تمایز سلول‌های B خاص LCMV می‌شود و در نهایت آنتی‌بادی‌های خنثی کننده ویروس سریعا تولید خواهند شد.

AWT IMAGE

هنگامی که دانشمندان موش های آلوده به ویروس را در مسیر سیگنالینگ پروتئین اینترفرون تیپ 1 بلاک کردند، تعداد سلول‌های B ضد ویروس  در این موش‌ها  (سمت راست)  20 برابر بیشتر از موش‌هایی که این سایتوکاین را بیان می‌کنند (سمت چپ) وجود داشت.

محققان بیان کردند این بهبود قابل توجه در پاسخ ایمنی هومورال به توقف مسیر سیگنالینگ IFN-I در سلول‌های B وابسته نیست بلکه تغییرات در پاسخ سلول‌های T CD8+ خاص ویروس موجب آن میشوند.

با استفاده از میکروسکوپ دوفوتون و تصویربرداری کلسیم در in vivo مشاهده شد سلول‌های لنفوسیت سایتوتوکسیک در روزهای اولیه آلوده شدن با عفونت، سلول‌های  B مخصوصLCMV  را به شیوه وابسته به پرفورین می‌کشد. در واقع با بلاک کردن مسیر سیگنالینگ IFN-I،‌ سلول‌های B مخصوص LCMV از طریق ایجاد اختلال در عملکرد سلول‌های CTL، محافظت می شوند. در واقع این مطالعات چگونگی مختل شدن پاسخ مناسب را در روندهای اولیه بعد از آلوده شدن با ویروس و در نهایت مقاومت ویروس به پاسخ را روشن کرده است.

دستکاری درمانی این مسیر ممکن است تلاش جهت تحریک مناسب سیستم هومورال در طول عفونت مقاوم ویروسی را امکان‌پذیر کند.

AWT IMAGE

در تصویربالا، تصویرکانونی تهیه شده در طحال می باشد که  گسترش کلونال سلول های B GC آلوده به LCMV (سفید خط نقطه چین) در موش‌های دریافت کننده aIFNAR در 39 روز پس از عفونت با r3LCMV-iCre نشان می‌دهد. رنگ های دیگر عبارتند از B220 (سفید)، IGD (آبی)، پروتئین فلورسنت فیروزه ای (CFP؛ سبز)، پروتئین فلورسنت زرد (YFP؛ سبز)، پروتئین فلورسنت سبز (GFP؛ سبز)، و  پروتئین فلورسنت قرمز (;DsRed قرمز). در تصویر پایین سمت چپ  تصویرموزاییکی گرفته شده توسط TPM ازغدد لنفاوی  popliteal در روز 39 بعد از عفونت با  LCMV را در موش‌های تهی شده از سلولهای  CD8در منطقه زایگر GC (سلول های آبی؛ برجسته توسط یک خط خال خال سفید)  نشان می دهد. رنگ‌های دیگر عبارتند از کلاژن (بنفش). در تصویر پایین سمت راست تصویری میکروگراف کانونی غده لنفاوی  poplitealدر منطقه GC  در روز 39 بعد از عفونت با  LCMV در موش‌ دریافت کننده  aIFNAR که در آن سه منطقه  متمایز مرکز زایگر GC گسترش یافته  (سبز؛ هایلایت شده توسط خطوط نقطه چین سفید)، نشان داده شده است.

بنابراین پاسخ ناکافی آنتی بادی و مزاحمت بر  مجموعه سلول B از نشانه های عفونت های میکروبی مداوم است اما مکانیسم اینکه بعضی از ویروس ها می توانند، سیستم ایمنی هومورال را سرکوب می کنند، هنوز به مقدار کافی مشخص نشده است.

در نتیجه ازمایش دیگری در ادامه مطالعه قبلی بر روی همان مدل موشیLCMV طراحی شد. در این بررسی علاوه بر نشان دادن حذف ناگهانی سلول های B خاص ویروس همزمان با پاسخ اولیه IFN-I  در تایید مطالعه قبلی،  بیان می کند فقدان سلول های B فعال شده به وسیله سیگنالینگ IFN-I به وسیله چندین سلول مختلف شامل دندرتیک سل، سلول T و سلول میلوئیدی اعمال می‌گردد.

در این مطالعه توانایی تولید پاسخ های قوی سلول های B بعد از بلاک کردن رسپتور IFN-I و یا تا حدی، به هنگام حذف سلول های میلوئیدی یا سایتوکاین های IL-10 و TNF که تحریک کننده IFN-I هستند، مشاهده شده است.  که در نهایت استراتژی های مقابله با نابودی سلول B می تواند به ما در بهبودی بهتر ایمنی هومورال در مبارزه با بیماری های میکروبی مداوم کمک کند.

مطالعه دیگری در خصوص روشن شدن این مکانسیم انجام شد. در این مطالعه  فعال شدن سلول B  از نظر حرکات مکانی و زمان آنالیز شد و تجزیه و تحلیل ها نشان می دهد که پس از عفونت زیر جلدی، سلول های B مخصوص LCMV به راحتی به مناطق سلولی داخل فولیکول و منطقه غنی T در غدد لنفاوی، جایی که در آن این سلولها به طور گسترده با مونوسیت التهابی CD11b + Ly6Chi تعامل دارند، مهاجرت میکنند.

این سلولهای میلوئید به غدد لنفاوی نزدیک عفونت LCMV و وجود IFN-I فراخوان می شوند و در این محل با تولید نیتریک اکسید پاسخ سلول B ضد ویروسی را  رکوب می کند. تخلیه مونوسیت التهابی، و یا مهار فراخوان آنها به غدد لنفاوی و یا اختلال در توانایی تولید اکسید نیتریک  می تواند منجر به تولید آنتی بادی خنثی کننده ویروس به صورت قوی شود.

این نتایج بیان می کند مونوسیت های التهابی به عنوان مراقب اصلی و ضروری، پاسخ سلول B ضد ویروسی را محدود می کند و ویروس های خاص از این سلول ها برای تداوم طولانی مدت خود در میزبان استفاده می کنند.

از آنجا که هر سه مطالعه  بیان شده به بررسی مکانسیم  یک ویروس پرداختند، هنوز روشن نیست که آیا این مکانیزم قابل تعمیم به دیگرعفونت های ویروسی است؟ اما محققان  می‌گویند این احتمال وجود دارد که در سایر ویروس هایی که پاسخ سیستم ایمنی أر آنها همراه با تعدیل پاسخ آنتی بادی باشد مانند HIV و هپاتیت C، از اینترفرون تیپ I جهت سرکوب سیستم ایمنی هومورال استفاده می‌شود.

نشانی مطلب در وبگاه :
http://isiaonline.org/find.php?item=1.192.41.fa
برگشت به اصل مطلب