رسالت انجمن

رسالت انجمن ایجاد فضایی برای تبادل اندیشه و آرای اندیشمندان، ارتقای سطح علمی پژوهشگران و متخصصان و نیز آشنا کردن عموم مردم با پیشرفت های دانش تخصصی با زبان ساده می باشد .

برقراری ارتباط

Sex Drives Dimorphic Immune Responses to Viral Infections

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۶/۹/۱۴ | 
Sex Drives Dimorphic Immune Responses to Viral Infections

تفاوت های جنسی در پاسخ های ایمنی به طور عمده در زمینه ی اثرات هورمون های جنسی و ژن های کد شده بر روی کروموزوم های جنسی)دخیل درپاسخ های ایمنی( مورد مطالعه قرار گرفته اند.در این بررسی، دانش فعلی و بینش های جدید درباره ی این روابط پیچیده در زمینه ی عفونت های ویروسی را مورد بحث قرار می دهیم.سن، جنس و وضعیت ایمنی میزبان به عنوان عوامل بیولوژیک برجسته درنظر گرفته می شوند که شدت پاکسازی پاتوژن در طول بیماری های عفونی را تعیین می کنند.
با توجه به عفونت ویروسی؛ مطالعات اپیدمیولوژیک آشکار کرده اند که مردان مرگ ومیر بیشتری نسبت به زنان دارند، گزارش شده است که تظاهر پاسخ های ایمنی همورال و سلولار ضد ویروس قوی تری دارند.اگرچه پاسخ های ایمنی قوی ترممکن است محافظت بهتری علیه پاتوژن های معین ایجاد کنند، در بعضی عفونت های ویروسی مزمن ممکن است منجر به پاسخ های آنتی ژنیک نابجا همراه با ایمونوپاتولوژی شوند. تفاوت های جنسی خالص یا درجه دایمورفیسم جنسی در پاسخ های بیولوژیک از تفاوت ژنتیکی درمکمل کروموزوم مشتق می شوند وایجاد اثرات آنها از طریق اثرات فعال سازی حاد یا اپیژنتیک/ سازماندهی شده ی قبل از تولد هورمون های جنسی گنادال(استروژن، پروژسترون وآندروژن ها)، اثرات خارج گنادی ژن های کد شده توسط کروموزوم های جنسی و مکانیزم های جبران کننده، نظیر تفاوت های دوز ژن از طریق غیرفعال سازی کروموزوم X ،می باشد. (تصویر1)

تصویر1.مکانیزم های دایمورفیسم جنسی بافت ها که براساس تفاوت های جنسی در پاسخ های ایمنی هستند. هورمون های جنسی نظیر استروژن ها و آندروِژن ها  در اثرات فعال سازی و سازمانی از طریق تاثیرات ژنی مشارکت دارند که شامل پیشبرد فعال سازی پروموتر و بازسازی کروماتین(تغییرات اپیژنتیک) مکمل کروموزوم جنسی می باشد که اثر خود را در ارتقا دایمورفیسم جنسی مستقل از هورمون های جنسی اعمال می کنند.غلظت دوز X و فرار از غیر فعال سازی X ،بیان ژن های مختلف مولکول های ایمنی ذاتی را تحت تاثیر قرار می دهد. مشارکت های کروموزوم Y شامل پلیمورفیسم مرتبط با ژن Yمی باشد.مطالعات، دایمورفیسم جنسی در پاسخ های ایمنی را با تمرکز بر وابستگی این عوامل، همچنین مشارکت مستقل آن ها ارزیابی می کنند.
 
 سلول های میلوئیدی و لنفوسیت ها برای استروژن، پروژسترون و آندوژن رسپتور بیان می کنند، که مسیرهای رونویسی و آبشار سیگنالینگ وابسته به لیگاند یا مستقل از لیگاند را سازمان دهی می کند که بر پاسخ های ایمنی ذاتی و اکتسابی علیه ویروس ها اثر می گذارد.با توجه به دوز ژن ها روی کروموزوم های جنسی، ژن های وابسته به X،نظیرIL-13، IL-4، IL-10،ZIST، TLR7 ممکن است زمینه ساز پاسخ های دایمورفیک جنسیتی باشد .مطالعه در انسان و مدل های حیوانی مکانیزم های دایمورفیک انسانی را نشان می دهد که در کنترل ویروسی در طول عفونت با HIV-1 ،ویروس ورم دهان تاول دار، هانتاویروس، ویروس آنفلوآنزا (H1N1) ، ویروس هپاتیت C، ویروس آنسفالومیلیت موشی تیلر، HSV1، کوکساکی ویروس  B3(CVB3) مشارکت دارند.در این بررسی، ما مکانیزم های مختلفی تاثیر دایمورسیم جنسی  بر عملکرد سیستم ایمنی در زنان و مردان و بر روی پاتوژنز در طول عفونت های ویروسی مورد بحث قرار می دهیم.
اثرات سازمانی هورمون های جنسی بر عملکرد ایمنی
آغاز دایمورفیسم جنسی از دوران تکامل جنینی اولیه به علت تاثیر ژن های روی کروموزوم های جنسی، اتفاق می افتد. درطول تکامل جنینی، بیان افزایش یافته ی چندین ژن ، فنوتیپ جنس xx را حفظ می کند و بیان ژن هایی ،نظیر SOX9، یک فاکتور رونویسی که در خدمت فنوتیپ مرد XY می باشد،را مهار  می کند.
FOXL2، یک تنظیم کننده ی رونویسی چنگالی ،در تمایز و بقا تخمدان در طول تکامل جنینی در جنس مونث از طریق مهار ژن های تعیین کننده ی جنسی مذکر یا مختص بیضه، نظیرژن هدف SOX9، مشارکت دارد. علاوه بر این SOX9، بیان ژن های مورد نیاز برای تکامل فنوتیپ جنس مذکر در پستانداران، از جمله فاکتورتولیدکننده ی استروژن1 و پروتئین متصل شونده به GATA4 را افزایش می دهد.
مطالعات در جوندگان نشان می دهد که دایمورفیسم جنسی در عملکرد ایمنی از طریق تکامل جنینی اتفاق می افتد و پس از تولد از طریق عملکرد هورمون های گونادال نظیر استروژن و پروژسترون حفظ می شود.زنانی که به علت هایپر پلازی مادرزادی آدرنال، قبل از تولد در معرض غلظت بالایی از آندروژن قرار گرفته اند، مدل های رفتاری را که به آن ها توسط زنان دیگر نشان داده شده کم تر نشان می دهند . پیشنهاد می شود که تغییر رفتاری جنسیتی به علت مواجه ی هورمونی قبل از تولد است.مطابق با این، از دست دادن زنانگی در مراحل قبل از تولد منجر به کاهش نسبت سلول های B /T نسبت به موش های ماده شده نرمال می شود که این نسبت ها درحیوانات نر مشاهده می شود.مطالعات متعددی همچنین نقش  هورمون های آزاد شده از گنادوتروپین ها را گزارش می کنند که سطوح اولیه هورمون های گنادال در هر دو جنس در الگوی قبل از تولد سیستم ایمنی حفظ می شود.آنتاگونیسم هورمون های آزاد شده از گنادوتروپین ها بعد از تولد که مانع بیان هورمون های گنادال می شوند باعث پایین آمدن تعداد سلول های CD8+ T وB در جوندگان و پریمات های نر می شود.مطالعات مشابه در رت های ماده تعداد کاهش یافته CD4+T سل ها و پاسخ ایمنی کاهش یافته تیموسیت ها و اسپلنوسیت ها به  آنتی ژن های وابسته به سلول T نشان دادند. اثرات استروژن و تستوسترون بر روی تکامل و تمایز B سل به طور مستقیم تولید IgG را تحت تاثیر قرار می دهد. ترشح تستوسترون پیش از تولد توانایی جنس مذکر برای تولید ایمونوگلوبولین در مقایسه با جنس مونث را که سطح ایمونوگلوبولین ضدDNA  پلاسمایی در مقایسه با جنس مذکر بسیار بالاتری دارد، محدود می کند.
اثرات فعال سازی هورمون های بر عملکرد ایمنی
بیان پس از بلوغ هورمون های گنادال منجر به اثرات برگشت پذیر و حاد در بزرگسالی می شود که تفاوت های جنسی رفتاری و فیزیکی را حفظ می کند. استروژن و پروژسترون در زنان و تستوسترون در مردان، اولین هورمون های گنادال هستند که در طول دوره فعال سازی ترشح می شوند. استروژن های اندوژن تولید شده در پستانداران ماده شامل استرون، 17بتا استرادیول ((E2 و استریول (E3) می باشند.E2 شکل غالب در جنس ماده است که توسط سلول های تکا و گرانولوزای تخمدان ها در زنان پیش از یائسگی تولید می شود.
رسپتورهای استروژن در دو فرم ERa و ERb وجود دارند که به لیگاندهای استرون ، E2  و E3 جهت میانجی گری بیان ژن متصل می شوند.لنفوسیت های B و T، ماست سل، ماکروفاژ ، دندرتیک سل و NK سل غالبا ERa را بیان می کنند. سلول های پیشساز خونی ERa  و ERb را بیان می کنند. زنان سطوح بالاتری از استروژن را تولید می کنند  وفعال سازی ER در سلول های ایمنی خود را تنظیم می کنند که به آن ها کمک می کند تا پاسخ ایمنی همورال و سلولار قوی را اعمال کنند.
ERها در چندین مسیر سیگنالینگ نقش حیاتی دارند، به عنوان یک مولکول انتقال سیگنال در تنظیم کلسیم در سراسر غشای سلولی عمل می کنند و فعال شدن رسپتورهای متصل به G ودیگر رسپتورهای سطحی مانند گیرنده هایی که بیان فاکتور رشد انسولین1 و فعال سازی ERK/MAPK ،
پروتئین کیناز C، PI3K و سیگنالینگ Camp را تحریک می کند  را القا می کنند.
سیگنالینگ ER در سلول های ایمنی غالبا وابسته به لیگاند است.گیرنده E2 (به طور خاصERa46 ) سیگنالینگ ضد التهابی در منوسیت ها و ماکروفاژها را از طریق مهار CXCL8 میانجی گری می کند. ER ها مسیرهای سیگنالینگ STAT را درطول تکثیر، بقا و فعال سازی سلول های T  و B فعال می کنند. تحت شرایط التهابی، فعال سازی ER ، همچنین تولید نیتریک اکساید و بیان IFN گاما درسلول T را القا می کند.لیگاندهای ER همچنین فسفوریلاسیون، جایگزینی هسته ای و فعال سازی رونویسی STAT1، STAT3  و STAT5 درسلول B و منوسیت های در گردش را میانجگری می کند.E2 علاوه بر این فعالیت STAT را توسط افزایش بیان پروتئین های مهار کننده سایتوکاین، نظیرمهار کننده سیگنالینگ سایتوکاین 1 و 5 درسلول T و ماکروفاژها تنظیم می کند.در ماکروفاژها سیگنالینگ ER پاسخ های مهاری را به سمت ژن های پیشبرنده التهاب تنظیم شونده با NF-KB نظیر IL6 میانجگری می کند.در مقابل، E2 به طور مستقیم بیان CCL2 را در لکوسیت ها مهار می کند که منجر به کاهش مهاجرت می شود.
به خوبی ثابت شده است که ER ها نقش مهمی  در پیشبرد دایمورفیسم جنسی در مغز نوزادان از طریق تجدید ساختار کروماتین به ویژه از طریق متیلاسیون و استیلاسیون پروموتر ایفا می کنند.
علاوه بر لیگاندهای درونی ER، لیگاندهایی که سیگنالینگ ER  را تحت تاثیر قرار میدهند که در منابع محیط زیست یافت می شوند ازجمله غذا (مثل فیتواستروژن) و داروها (مثلا تاموکسیفن،
ترمیفن و رالوکسیفن که تعدیل کننده های انتخابی ER هستند) می باشند. تعدیل کننده های انتخابی ER به عنوان درمان در مالتیپل اسکلروزیس، سرطان تخمدان، سرطان پستان و عفونت ویروس ابولا جهت مهار فعالیت سلول های TH1 و القای بیان سایتوکاین های TH2  استفاده می شوند.
پروژسترون نقش های سرکوب کننده و تحریک کننده در سیستم ایمنی به عهده دارد. گیرنده های پروژسترون دردرجه اول توسط Tسلول  و سلول NK و در درجه بعد توسط   سلول های بنیادی مزانشیمی و دندرتیک سل بیان می شوند(جایی که آنها ترشح سایتوکاین های TH1 را مهار و ترشح سایتوکاین های TH2را افزایش می دهند). سرکوب کشندگی سلول T، همچنین تکثیر سلول T تنظیمی، به واسطه پروژسترون انجام می شود. پروژسترون همچنین فعالیت سلول های NK را از طریق کاهش ترشح IFN گاما مهار می کند.در ماکروفاژ، پروژسترون سطح نیتریک اکساید را سرکوب و بیان FCGR را مهار می کند. در طول حاملگی، پروژسترون عملکرد تعدیل ایمنی سلول های بنیادی مزانشیمی را از طریق بالا بردن PGE2 وIL6 افزایش می دهد.
بیشتر تستوسترون (98%) به طور غیرقابل برگشت به متابولیت فعال، دی هیدروتستوسترون تبدیل می شود که با تمایل بیشتری نسبت به تستوسترون به ARs  ها که در سطوح مختلفی توسط لکوسیت ها بیان شده اند، متصل می شود.در سلول های ایمنی ذاتی، نظیر نوتروفیل، سیگنالینگ AR تمایز سلولی را به واسطه القای سیگنالینگ GCSF از طریق فعال سازی ERK1/2 وSTAT3  حفظ می کند.در مطالعات بهبود زخم، AR فعالیت کموتاکسی ماکروفاژها را از طریق بالا بردن CCL2، TNFآلفا و CCR2 تنظیم می کند. سیگنالینگ AR همچنین عملکرد وتکامل سلول های B و Tرا تنظیم می کند.تیموسیت های CD4+ سطوح پایین تر AR القایی را بیان می کنند درحالیکه تیموسیت هایCD42، CD82 و CD8+ بالاترین سطوح را بیان می کنند. اگرچه سیگنالینگ AR پاسخ ایمنی وابسته به TH1 را پیش می برد همچنین به عنوان آنتاگونیست مسیرهای سیگنالینگ NFKB وIFN تیپ 1 عمل می کند.به طور خاص ، سلول های CD4+T و CD8+ طحال، AR القایی را که به تستوسترون در جنس مذکر متصل می شود بیان می کنند. فقدان تستوسترون منجر به تضعیف تمایز TH1  از سلول های بکر  CD4+در بیماری های خودایمنی، از طریق سرکوب بیان IL2 وIFNگاما در جنس مذکر می شود
مکمل کروموزوم جنسی و عملکرد ایمنی
مکمل کروموزوم جنسی ناشی از تفاوت های ژنتیکی اساسی در سلول های XY و XX است که بوسیله  فرایند هایی نظیر، غیرفعال سازی کروموزوم X، دوز ژن X و تغییرات اپیژنتیک میانجگری می شود. برای حفظ دوز ژن X در بلاستوسیست جنس مونث، یکی از کروموزوم های X با تشکیل بار بادی ها در سلول های افراد، غیر فعال می شود. محصولات ژن های Y و X همچنین تغییرات ژنتیکی بر روی DNA افراد را تسهیل می کنند. 
MicroRNA ها همچنین ذاتا دایمورفیک جنسی هستند و ژن های مرتبط با SRY را تنظیم می کنند.برای مثال در مرحله قبل از تولد miR-124 در سلول های حمایتی زن بسیار بیان می شوند و بیان ژن SOX9 را سرکوب می کند. در مقابل mi-R202-5P/3P از طریق ژن SOX9 در مردان بسیار بیان می شود که توسط سلول های حمایتی مرد تولید می شود و برای تعیین جنسیت مرد ضروری است.جالب توجه است که miR-124 همچنین سیگنالینگ STAT3  را مهار می کند که تکثیر سلول T را سرکوب می کند و منجر به القای T های تنظمی FOXP3+ شامل افزایشIL2 ، IFN گاما و TNF آلفا می شود.مطالعه دیگر با استفاده  از یک مدل موشی مالتیپل اسکلروزیس حاکی از آن است که تجویز محیطی miR-124 منجر به غیر فعال شدن سیستمیک ماکروفاژها، کاهش فعالیت سلول های T اختصاصی میلین و سرکوب پیشرفت بیماری می شود.
رخداد بیشتر بیماری های خودایمن در زنان نسبت به مردان  به خوبی ثابت شده است، نسبت زن به مرد در بیماری لوپوس اریتماتوس سیستمیک(SLE) و مالتیپل اسکلروزیس به ترتیب تقریبا 4:1و  9:1می باشد. یک مطالعه آنیوپلوئیدی کروموزوم جنسی در مردان بیان کننده یک کروموزوم X اضافی حاکی از آن است که آن ها در معرض خطر بیشتری برای SLE هستند.بنابراین کروموزوم X  احتمالا در رخداد غیر وابسته به اثرهورمون بیماری ، نقش حیاتی ایفا می کند. 
ایمنی دایمورفیک جنسی به عفونت های ویروسی
تفاوت ها در حساسیت به عفونت های ویروسی احتمالا به علت تفاوت های ذاتی در سیستم ایمنی زنان و مردان است.زنان در نتیجه پاسخ های ایمنی سلولی و همورال قوی تر در مقایسه با مردان پاسخ های ایمنی قوی تری به عفونت های ویروسی دارند (تصویر2)
 
تصویر2.تعامل کروموزوم های جنسی، هورمون های جنسی و پاسخ های ایمنی، تفاوت های جنسی در کنترل ویروسی را تحت تاثیر قرار می دهد.زنان پاسخ های ایمنی اکتسابی و ذاتی افزایش یافته ای را به بیشتر عفونت های ویروسی نسبت به مردان در نتیجه ی تفاوت در اثرات هورمون های جنسی( استروژن، پروژسترون و آندروژن) نشا ن می دهند.مکمل کروموزوم Y وX همچنین در پاسخ های ایمنی دایمورفیک جنسی به ویروس ها در مردان وزنان مشارکت می کند.افزایش نسبی پاسخ های ایمنی در زنان ممکن است به سطوح متفاوتی از کنترل ویروسی در طول عفونت حاد و یا اثرات ایمونوپاتولوژیک سلول های T ضد ویروسی کمک کند که ممکن است منجر به عفونت مزمن شود.
 
پاسخ ایمنی به عفونت های ویروسی
پاسخ ایمنی ذاتی خط مقدم دفاع علیه هر عفونت ویروسی است. زنان و مردان الگوی متفاوتی از پاسخ به عفونت های ویروسی را بروز می دهند. پاسخ ذاتی در ابتدا توسط رسپتورهای شناسایی الگو(PRRs) آغاز می شود.این PRRها اجزای ویروسی نظیر DNA ژنومی ، ssRNA، dsRNA و پروتئین های ویروسی را تشخیص می دهند.
دایمورفیسم جنسی مشاهده شده در طول پاسخ های ضد ویروسی توسط مسیرهای TLR وIFN میانجگری می شود. سلول های ایمنی در زنان ، بیان 10 برابر بیشتر TLR در مقایسه با مردان را بروز می دهند.در پستانداران، تعداد و فعالیت سلول های سیستم ایمنی ذاتی نظیر منوسیت، ماکروفاژ و دندرتیک سل در زنان نسبت به مردان بالاتر است. همچنین پاسخ ایمنی اکتسابی در پاسخ به عفونت های ویروسی تفاوت های جنسی زیادی را نشان می دهد.بسته به مرحله عفونت، زنان TH1 های التهابی و TH2 های ضدالتهابی بیشتری در مقایسه با مردان نشان می دهند.به علاوه افزایش ژن های ضد التهابی و فعالیت کشندگی بالاتر سلول T در زنان مشاهد می شود.بعضی مطالعات همچینین تعداد بالاتر T تنظیمی در زنان نسبت به مردان را نشان دادند. تحقیقات بالینی در انسان همچنین موارد کمتری از CD3+ ،  CD4+ ونسبت CD4+:CD8+  در سلول های T کمکی در مردان در مقایسه با زنان گزارش کردند.
اعضای DNA ویروس ها از خانواده هرپس ویروس ها
HSV-1 وHSV-2. عفونت باHSV ها ، DNA ویروس هایی که منجر به تبخال دهان و تناسلی و  آنسفالیت نادر در افراد دارای صلاحیت ایمنی می شوند  که می تواند منجر به بیماری ویرانگر در نوزادان و بیماران دچار نقص در سیستم ایمنی از طریق انتشار گسترده به ارگان های احشایی و CNS شود.در مردان اثرات سرکوبگر سلول T از آندروژن ها  در برابر دمیلینه شدن به واسطه التهاب متاثر از HSV، محافظت ایجاد می کند.مطالعات در موش نشان داد که درمان E2 شانس بقا را افزایش می دهد و پاتولوژی واژن و التهاب در زنان مبتلا به عفونت با HSV-1 را کاهش می دهد.مطابق با این،  زنان آلوده به HSV  ، سطوح بالاتری از IgG وIgM اختصاصیHSV را در مقایسه با مردان تولید می کنند وهمچنین در برابر آسیب های عصبی و واکنش ویروسی، از طریق فعالیت سلول های T CD8+ اختصاصی ویروس، محافظت می شوند.
CMV وCMV موشی.CMV از اعضای خانواده هرپس ویروس ها با یک ژنوم بزرگ است، باعث عفونت های ویروسی سیستماتیک در افراد دارای صلاحیت ایمنی می شود که ممکن است در افراد دچار نقص در سیستم ایمنی، ویرانگر و تهدیدکننده باشد.. در موش  ماده آلوده به MCMV ، تولید IFNa/b توسط دندرتیک سل های پلاسموسیتوئید طحال (pDCs)، تکثیر ویروسی را کنترل می کند. مطالعه در موش های MyD88-/- آلوده با MCMV، سرکوب سیگنالینگ TLR9 در موش های ماده که مرتبط با افزایش تکثیر ویروسی می باشد را نشان داده است. علاوه بر این پاسخ های وابسته به سلول های T CD4+، شامل بیانTNF، IL12، IL6 و IFNگاما که برای پاکسازی CMV لازم هستند، همچنین به  به طور عمده بوسیله سیگنالینگ TLR9 میانجگری می شود که در زنان کاهش یافته است.
RNA ویروس ها. RNA  ویروس ها ممکن است درون هسته یا سیتوپلاسم تکثیر کنند، و به استثنای HIV-1 ، به طور کلی توسط پاسخ ایمنی اکتسابی میزیان پاکسازی می شوند.
CVB3.کوکساکی ویروس(جنس انتروویروس) متعلق به خانواده پیکورنا ویروس از ssRNA ویروس ها است. عفونت CVB3 منجربه  ورم  عضله قلب (با حضور سلول های TH17)در طول فاز حاد ومزمن می شود که مردان را بیشتر از زنان مبتلا می کند، همراه با میزان مرگ و میر دوبرابر در سنین زیر 40 سال است.سلول عضله قلبی به طور مستقیم توسط CVB3 درطول فاز حاد عفونی می شود، که به دنبال آن یک فاز مزمن با یک پاسخ ایمنی وابسته به سلول T  طولانی مدت و پایدار CVB3 درون قلب رخ میدهد.فقدان استروژن وحضور تستوسترون ، تمایز TH17 در مردان آلوده به   CVB3 را القا می کند و به آسیب قلبی خود ایمن می انجامد. در مقابل در زنان بیان و تمایز IL17 توسط استروژن سرکوب می شود.در زنان پاسخ ایمنی وابسته به TH2  و Tتنظیمی ایمونوپاتولوژی وابسته به CVB3 را ازطریق پاکسازی عفونت،  سرکوب می کنند.
آنفلوآنزا.موارد ابتلا به آنفلوآنزا H5N1 مرغی و آنفلوآنزا H1N1 و H2N2 پاندمیک، ویروس های RNA داری که باعث بیماری های تنفسی ناشی از التهاب می شوند، همگی نشان دهنده دایمورفیسم جنسی قابل توجهی هستند،بیشتر زنان را نسبت به مردان تحت تاثیر قرار می دهد.  گزارش هایی از آنفلوآنزا H1N1 پاندمیک، مرگ و میر بالاتری در زنان در سنین باروری  نشان داده است، بر نقش هورمون های گنادال زنان به ویژه در دوران بارداری ،دلالت دارد.این کاهش در E2 به طور قابل توجهی بیان سایتوکاین ها وکموکاین های التهابی، شامل TNFآلفا ، IFNگاما،   IL6 و CCL2را  افزایش می دهد .در مقابل، سطوح پایین تر استروژن  وسطوح بالای آندروژن، در مردان با کاهش تعداد سلول T سرکوب ایمنی مرتبط است
HIV-1. عفونت درمان نشده HIV-1  منجر به ایدز می شود که همراه با از دست دادن تقریبا کامل سلول های CD4+T است. در زنان، HIV باعث تولید تیپ 1 IFN  توسط pDCs از طریق سیگنالینگ TLR7 می شود که منجر به پاسخ سلولی اولیه قوی می شود که تکثیر 1-HIV را محدود می کند و همچنین منجر به فعال سازی مزمن  سلول های T با بیان CCR5 می شود ، اهداف بیشتری برای HIV-1 فراهم می کند. pDCs های به دست آمده از زنان، حتی با همان بار ویروسی، فعال سازی سلول های CD8+T بالاتری نسبت به مردان نشان دادند. علاوه بر این، زنان فعال شدن قوی تر سلول های Bو T را، به دنبال عفونت HIV-1  ، در مقایسه با مردان  نشان می دهند. استروژن، هورمون های جنسی زنان ودوز کروموزوم X  پاسخ های ایمنی اکتسابی و ذاتی قوی تر در عفونت HIV در زنان در مقایسه با مردان را منجر می شوند.
 


CAPTCHA code
دفعات مشاهده: 835 بار   |   دفعات چاپ: 363 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به انجمن ایمونولوژی و آلرژی ایران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Iranian Society for Immunology and Allergy

Designed & Developed by : Yektaweb