رسالت انجمن

رسالت انجمن ایجاد فضایی برای تبادل اندیشه و آرای اندیشمندان، ارتقای سطح علمی پژوهشگران و متخصصان و نیز آشنا کردن عموم مردم با پیشرفت های دانش تخصصی با زبان ساده می باشد .

برقراری ارتباط

On-going Mechanical Damage from Mastication Drives Homeostatic Th17 Cell Responses at the Oral Barrier

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۵/۱۱/۲۶ | 

On-going Mechanical Damage from Mastication Drives Homeostatic Th17 Cell Responses at the Oral Barrier

جمعیت ایمنی ساکن در سطوح مرزی بدن پاسخ هایی را برای حفظ تمامیت پیوستگی سد مرزی، حفظ تعاملات میان میزبان-کامنسال، و دفاع علیه عفونت شکل میدهند. در سال های اخیر درک ما از پاسخهای ایمنی در سطوح مرزی به طور چشمگیری گسترش یافته است. این امر به ویژه در دستگاه گوارش و پوست، محلی هایی که سیگنال های مشتق شده میکروب ها و بافت به شکل دادن به شبکه  immune surveillance  بدن و پاسخ ایمنی بدن مهم هستند، مطرح می باشد.

با این حال، اطلاعات کمی در مورد شکل گیری پاسخ ایمنی خاص بافت در لثه وجود دارد، لثه سد دهانی ضروری جهت حمایت از دندانها، و پناهگاهی برای میکروبیوم پیچیده کامنسال و محلی است که در آن آنتی ژن های غذایی برای اولین بار قبل از ورود به دستگاه گوارش با آن مواجه می شوند. علاوه بر این چگونگی ایمنی اجرایی و کنترلش که در سد دهان متعادل می باشد، شناخته نشده است. گسترش درک ما از مکانیسم های اساسی کنترل ایمنی در این سد مهم است زیرا ازبین رفتن کنترل پاسخهای ایمنی در لثه منجر به پریودنتیت، یک بیماری التهابی مشترک انسان، می شود. علاوه بر اینکه پریودنتیت با تقویت  مجموعه ای از شرایط التهابی با بیماری های قلبی عروقی و آرتریت روماتوئید مرتبط است. بنابراین، درک واسطه ها در شرایط سلامت و بیماری در لثه ممکن است پیامدهای گسترده ای برای رسیدن به کنترل التهاب سیستمیک داشته باشد.

سلول های TH17، سلول های واسطه کلیدی ایمنی در سدهای مرزی هستند که نقش در  immune surveillance و نگهداری از پیوستگی سدهای مرزی دارد. نکته مهم، این زیرمجموعه سلول T به عنوان واسطه ایمنی حفاظت بخش و همچنین التهاب بیماری زا در سد دهان نقش دارد. شکل گیری پاسخ های سلول TH17 در سدهای بدن از جمله پوست و دستگاه گوارش به فاکتورهای  خاص بافتی، به ویژه مناطق خاص کومنسال وابسته می باشد. با این حال، در لثه فاکتورهای کنترل کننده ایمنی خاص بافت به درستی تعریف نشده، و به عنوان مثل معلوم نیست که چگونه سلولهای Th17 ها در این محیط تحریک می شوند.

نقش حیاتی سلولهای Th17 به عنوان واسطه حفاظت در سد دهان در بیماران مبتلا به نقص ژنتیکی در تمایز سلول های TH17 و عملکرد مشخص شده است. این بیماران با عفونت های قارچی دهانی شدید و مکرر رو به رو هستنند. با این حال، در لثه پاسخ سلول TH17 بیش از اندازه آسیب زننده است و  نشان داده شده است این سلول ها موجب تحریک التهاب و ترویج از دست دادن استخوان و آسیب بافتی در پریودنتیت می شود. چگونه سلولهای Th17  لثه، تحریک و متعاقب آن در پریودنتیت غیر قابل کنترل می شوند، شناخته نشده است. بنابراین، بر شمردن عوامل دخیل درتحریک و تنظیم سلولهای Th17 در این محیط سرنخ هایی از فاکتورهای خاص بافتی  که تنظیم کننده ایمنی در لثه است، را روشن می‌سازد.

در مجموع مطالعاتی که از قبل انجام شده بیان میکند، سلولهای Th17 در سطوح مرزی با داشتن نقش حفاظتی کلیدی تجمع یافته اند. با این حال، بررسی های اخیر نشان داده که در افراد سالم سلولهای Th17 ناچیزی در حال گشت زنی در لثه  موش بالغ کم سن و انسان های جوان است. با این وجود، این جمعیت سلول TH17 در لثه با افزایش سن گسترده می شود و تمایز سلول های Tبه سلول های TH17 بیشتر گزارش شده است. همچنین نکته مهمتر، که افزایش سلولهای Th17 در سایر محل های مورد بررسی، دیده نشدند که گسترش این زیر رده خاص از سلولهای  CD4 + T، نقش آنها را در سرنوشت لثه برجسته تر میکند.

تغییر در شبکه سلول های CD4 + T در لثه موش در سن 24 هفته اولین فرضیه را مطرح کرد که باکتری کامنسال  می تواند منجر به افزایش تعداد سلولهای Th17 در موش ها با سن بالا شوند. چرا که در مطالعات  گذشته نشان داده شد در دستگاه گوارش و پوست، گسترش سلولهای Th17 وابسته به کلنیزاسیون باکتری های کامنسال  است. علاوه بر این، سلولهای Th17 در دستگاه گوارش به طور مشخص خاص کامنسال هستند و در نتیجه باکتری ها برای تضمین این که سلولهای Th17 در این محل قرار گیرند، حیاتی است. اخیرا در یک بررسی دقیق از میکروبیوم دهان موش ، تفاوت قابل مشاهده ای درتنوع و ساختار زیست توده باکتریایی بین لثه موش های جوان فاقد سلولهای Th17  و موش های مسن دارای سلولهای Th17  وجود ندارد. با توجه به اینکه نشان داده شده است که متابولیت های میکروبی در تمایز سلول های CD4 + T دخیل هستند، ممکن است که اثرات مرتبط با کامنسال در این سطح قابل مشاهده نباشد. بنابراین، برای درک اثر باکتری کامنسال بر روی سلولهای Th17 لثه، از موش Germ Free استفاده شد. این بررسی نشان داد که سلول های TH17 لثه در موش Germ Free  حضور داشتند که بیان میکند یک مکانیسم مستقل از اثرکلنیزاسیون باکتری کامنسال، این تجمع سلول ها را تضمین می کند. این نتایج از سایر سدهای مرزی بدن متفاوت است و پیشنهاد شده که مکانیسم منحصر به فردی در لثه برای کنترل تمایز CD4 + T  به کار گرفته می شود.علاوه بر این، در کنار سلولهای Th17، کلنیزاسیون کامنسال برروی فراوانی سلولهای Treg لثه نیز اثر نمی گذارد که نشان دهنده تفاوت آن با سایر سدهای دفاعی است. بعد از روشن شدن اینکه سلول های TH17 لثه در مسیری مستقل از کلنیزاسیون کومنسال گسترش پیدا میکنند، مطالعات دیگری برای یافتن عوامل تمایز آنها در بیماری های مرتبط با این سلول های TH17 انجام شد.

همان طور که میدانیم تمایز به سلول  TH17توسط سایتوکینTGF-B ، IL-1B، IL-23، IL-6 صورت میگیرد. برخلاف سایر سدهای دفاعی، در لثه سلولهای Th17 در غیاب سیگنالینگ IL-1 گسترش می یابد درحالی که در پوست و دستگاه گوارش نقش های کلیدی  IL-1 در حمایت از گسترش و حفاظت سلولهای Th17 نشان داده شده است که  به احتمال زیاد IL-1 در این محل ها  در پاسخ به میکروبیوتا تولید می شود.

طی تحقیقاتی نشان داده شد که سیگنال  IL-6 برای گسترش سلول TH17 لثه حیاتی است درحالی که برای گسترش سلول TH17 در پوست و دستگاه گوارش لازم نیست. هرچند که نقش IL-6 در رشد سلول  TH17 دستگاه گوارش  نیز گزارش شده است. در مطالعات گذشته بیان شده که سلولهای دندریتیک +CD11b + CD103  منبع اصلی بیان  IL-6هستند در حالی که داده های اخیر نشان می دهد که سلول های اپی تلیال یک منبع مهم در لثه جهت تولید این سیتوکین می باشد،که مجددا بیان کننده تفاوت کنترل گسترش  سلول TH17 می باشد. برای روشن شدن اینکه کدام محرک در غیاب میکروبیوم اندوژن قادر به کنترل تجمع سلول TH17 در لثه هستند، محققان به دنبال سیگنال های موجود در محیط دهان  که می تواند تمایز سلول TH17 را حمایت کند، رفتند. یک سیگنال خاص بافت و منحصر به فرد در محیط دهانی به نام جویدن وجود دارد.مطالعات نشان می دهد که این آسیب فیزیولوژیک در گسترش سلولهای Th17 لثه از طریق آنتی ژن و  IL-6 شرکت می کند. آسیب های مکانیکی به علت جویدن، بیش از مدت 24 هفته در موش، منجر به افزایش سطوح کافی از IL-6 ودرنتیجه تحریک بالا رفتن سلولهای Th17 لثه می شود.  طبق مطالعات از قبل انجام شده آسیب های مکانیکی باعث پاسخهای سلولی متعدد توسط سلول ها می شود. در واقع، کشش مکانیکی یک پاسخ التهابی از مجموعهای از سلولها از جمله سلولهای استئوبلاست، فیبروبلاست و اندوتلیال و سلولهای اپیتلیال را تحریک می‌کند. این پاسخ‌های التهابی شامل تولید IL-6 می باشد که آزمایشات جدید هم نشان می دهد در یک مسیر مشابه در سلول های اپیتلیال لثه در پاسخ به آسیب های مکانیکی تولید IL-6 صورت می گیرد. از آنجا که IL-6 سرنوشت سلول T را تحت تاثیر قرار می دهد، درنتیجه یکی از سرنخ های فاکتور خاص بافت که به عملکرد سلول CD4 + T در سد دفاعی دهان شکل میدهد، شناسایی شد. همچنین آسیب  مکانیکی محلی نه تنها سلولهای Th17 را ترویج میدهد بلکه منجر به تقویت و تشدید ایمنی دهانی می شود. در موش های جوان، حضور سلول های TH17 ناشی از آسیب در لثه منجر به تقویت پاسخ های محافظ مانند افزایش پپتیدهای ضد میکروبی و مواد جاذب نوتروفیل ها می شود که بیان می کند آسیب یک نشانه فیزیولوژیک شکل دادن به پاسخ ایمنی هموستاتیک در این سد دفاعی است. با این حال، اگر چه آسیب فیزیولوژیک باعث تقویت  مکانیسم های حفاظتی سد دفاعی می شوند اما با افزایش سن، این پاسخ تقویت یافته می تواند اثرات مضر داشته باشد. افزایش هر دو سلول TH17 و نوتروفیل عامل اصلی در پریودنتیت می باشد. در واقع تحقیقات نشان که آسیب مکانیکی لثه به عنوان یک تقویت کننده پاسخ التهابی دهان عمل می کند و منجر به از دست دادن استخوان و اثرات پاتوژنیک می شود.

AWT IMAGE

با توجه به این مفهوم، می توان گفت از دست دادن استخوان ناشی ازافزایش سن را می توان با تعدیل نمودن میزان جویدن تغییر داد. در انسان، آسیب فیزیولوژیک ناشی از جویدن یک محرکی است که به طور بالقوه می تواند یک عامل وابسته به سن در افزایش سلول TH17  باشد که با پیشرفت  پریودنتیت که بروز آن با افزایش سن بالاتر می رود، همراه می شود. در حقیقت ، در مطالعات بالینی و اخیرا در مدل های حیوانی نشان داده شده که افزایش آسیب های مکانیکی  منجر به افزایش از دست دادن استخوان پریودنتال و آغاز پریودنتیت می شود.

. در مجموع، اگر چه درک کامل از رابطه میان کامنسال و میزبان در بررسی حالت پایدار ایمنی در لثه، نامشخص است، اما مطالعه ای به تازگی نشان می دهد یک مکانیسم مستقل از کلونیزاسون کامنسال از سلولهای Th17 در لثه حمایت می کند که  کاملا در تضاد با الزامات توسعه این سلول ها در سایر سدهای دفاعی بدن است. در عوض، آسیب های مکانیکی لثه، تکثیر سلولهای Th17 را تحریک میکند، که به عنوان یک نشانه کلیدی در حفظ immuno-surveillance  در دهان در نظر گرفته می شود. با توجه به اینکه سیگنال های منحصر به فردی در تمایز سلول TH17در دهان دارد ، نشان می دهد راه های مشخصی برای کنترل پاسخ های سلول های TH17 در شرایط پاتولوژیک وجود دارد.



کد امنیتی را در کادر بنویسید    
دفعات مشاهده: 429 بار   |   دفعات چاپ: 109 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به انجمن ایمونولوژی و آلرژی ایران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Iranian Society for Immunology and Allergy

Designed & Developed by : Yektaweb